O Kłodzkiej Górze i Szerokiej Górze – jak zdobyć te szczyty?

Szczyty te dzieli ok. 500 metrów i położone są w Górach Bardzkich, będących pasmem górskich Sudetów Środkowych.

Kłodzka Góra (757 m n.p.m.) choć druga pod względem wysokość jest bardziej turystycznym szczytem, ponieważ wiodą do niej oznaczone szlaki, a także znajduje się w Koronie Gór Polski. Dodatkowo znajduje się na niej postawiona w 2020r. imponująca wieża widokowa.

Bezpośrednio na szczyt wiedzie żółty szlak , którym możemy dojść prosto z centrum Kłodzka. Trasa ta w jedną stronę wynosi 8,7 km i powinniśmy ją przejść w 3 godziny. Wracając tą samą trasą wyjdzie nam 19,4 km i ok. 7 h (licząc odpoczynek i podziwianie widoków). Podobno co roku PTTK Ziemi Kłodzkiej organizuje wejście na szczyt w najkrótszą noc w roku, ale nigdzie nie mogłam tej informacji zweryfikować w Internecie.

Tylko 200 metrów od szczytu w Rozdrożu Pod Kłodzką Górą żółty szlak łączy się z niebieskim szlakiem . Trasę na nim możemy rozpocząć z dwóch miejsc. W obu tych miejscach jest parking, gdzie możemy spokojnie zostawić samochód:
→ Przełęczy Kłodzkiej (od południowej strony) – do przejścia w tą i z powrotem mamy 6,6 km, suma podejść wynosi 428 metrów, a cała trasa zajęłaby nam ok. 2 godzin i 20 minut. Dodatkowo przy Przełęczy Kłodzkiej znajduje się autobusowy przystanek na żądanie.
→ Przełęczy Łaszczowa (od północnej strony) – trochę dłuższa trasa, bo 7,3 km, suma podejść wynosi 356 metrów, a całość powinna zająć nam ok 2 godzin i 30 minut.

Szeroka Góra (765 m n.p.m.) jest najwyższym szczytem Gór Bardzkich, ale nie prowadzi do niej żaden oznaczony szlak turystyczny, dlatego też jest mniej popularna wśród turystów. Z Rozdroża Pod Kłodzką Górą z niebieskiego szlaku należy udać się ścieżką na północny-wschód. Do przejścia mamy ok 300 metrów.

Kłodzka Góra i Szeroka Góra w odznakach górskich.

Kłodzka Góra zalicza się do:
→ Korony Gór Polski (czytaj więcej)
→ Diademu Polskich Gór
→ Korony Sudetów

Szeroka Góra zalicza się do:
→ Diademu Polskich Gór.

Gdzie zaparkowaliśmy pod Kłodzką Górą?

Zaplanowaliśmy wejść na Kłodzką Górę od jej północnej strony. Na niebieski szlak można wejść z Przełęczy Łaszczowa, gdzie znajduje się parking – link do miejsca tutaj.

Idziemy zdobyć szczyty z Aurą!

Weekend, który wybraliśmy na wyjazd na Ziemię Kłodzką, okazał się idealnym przykładem polskiej złotej jesieni. Wstaliśmy wcześnie, o 5:30, by wziąć udział w Dogtrekkingu w Złotym Stoku, gdzie na dystansie 5 km zajęliśmy 4 miejsce. Było to nasze pierwsze takie wydarzenie, które mile nas zaskoczyło. Nasza Aura, mimo psiego zamieszania, zachowała się wzorowo. Po zawodach, szybkim posiłku regeneracyjnym i ekspresowych zakupach karty pamięci do aparatu, dotarliśmy na Przełęcz Łaszczową, gdzie rozpoczęliśmy wędrówkę.

Pogoda była słoneczna i spokojna, ale w miarę wspinania się pojawiał się lekki wiatr, który stopniowo się nasilał. Drzewa i krzewy mieniły się jesiennymi barwami, a kolorowe liście pokrywały ziemię, tworząc niesamowitą atmosferę.

Aura na niebieskim szlaku na Kłodzką Górę

Idąc dalej na swojej drodze spotkaliśmy kilka razy przewrócone drzewa, które można było bez problemu przeskoczyć lub obejść. Dzięki temu szlak wydawał się znacznie ciekawszy, a Aura za pokonanie przeszkody otrzymywała przekąskę, co bardzo jej się podobało.

Przewrócone drzewa na niebieskim szlaku na Kłodzką Górę.

Poszliśmy dalej szlakiem podziwiając kolory jesieni dookoła nas w międzyczasie omijając następne konary drzew.

Aura sprawdza czy idziemy dalej za nią. 

Na szlaku: Szczyt Ostra Góra.

Po pewnym czasie szlak stał się nieco bardziej stromy i śliski, więc ostrożnie wspinaliśmy się coraz wyżej, aż dotarliśmy na szczyt Ostrej Góry. To trzeci najwyższy szczyt w Górach Bardzkich, który przez długi czas był uważany za najwyższy w tym paśmie. Kiedyś znajdowała się tu również wieża widokowa, po której pozostały tylko resztki konstrukcji. Obecnie szczyt jest całkowicie zalesiony.

Ostra Góra 751 m.n.p.m.

Kontynuujemy wędrówkę. Drzewa się przerzedziły i promienie słońca cały czas wyłaniały się z pomiędzy drzew. W połączeniu z niesamowitymi kolorami jesieni byliśmy świadkami malowniczych widoków przypominające scenerie rodem z Władcy Pierścieni.

Niesamowite kolory jesieni.

Na szlaku: Szczyt Gajnik.

Kontynuując wędrówkę, natrafiliśmy na moment, gdy droga zwęziła się do wąskiej ścieżki, przez co przepuszczaliśmy innych wędrowców, pozdrawiając ich oczywiście „dzień dobry”. Aura była zachwycona dodatkową uwagą skierowaną na nią. Po chwili dotarliśmy na szczyt Gajnik, gdzie spotkaliśmy dużą grupę turystów, co nieco utrudniało przejście, ale wszyscy byli bardzo mili.

Szczyt Gajnik 747 m.n.p.m.

Za Gajkiem szlak idzie w dół i po chwili znów otaczają nas wysokie drzewa pełne kolorowych liści. Między drzewami czasem wyłaniają się odległe widoki.

Kolorowe bukowisko.

Na szlaku: Pod Kłodzką Górą.

Po chwili szlak zaczął znowu się wznosić, a następnie doszliśmy do punktu Pod Kłodzką Górą, gdzie łączą się dwa szlaki: żółty oraz niebieski , którym obecnie szliśmy. Na szczyt prowadzi tylko żółty szlak . Skręt jest dobrze oznaczony i nie da się go nie zauważyć. Z tego też punktu możemy zejść ze szlaku i udać się na Szeroką Górę, ale my za nasz pierwszy cel obraliśmy Kłodzką Górę.

Skręt na żółty szlak Pod Kłodzką Górą.

Na szlaku: Szczyt Kłodzka Góra

Z Pod Kłodzkiej Góry na szczyt do przejścia jest dosłownie tylko 200 metrów. Znajduje się tu duża polana, zadaszona drewniana wiata, miejsce do rozpalenia ogniska, oraz oczywiście imponująca wieża widokowa. Kłodzka Góra (757 m.n.p.m.), choć druga pod względem wysokości w Bardzkich Górach, cieszy się dużą popularnością wśród turystów. Wlicza się między innymi do odznaki Korona Gór Polski, dzięki temu szczyt jest czasem mocno oblegany. Szczyt zdobędzie każdy piesek, który ma dobrą kondycję.

Aura na Kłodzkiej Górze (19.10.2024 r.)

Miejsce na ognisko na szczycie Kłodzka Góra.

Na szlaku: Szczyt Kłodzka Góra – gdzie jest pieczątka?

Pieczątka znajduje się dosłownie parę metrów od tablicy ze szczytem w małym domku na paliku :).

Bartek wbija pieczątki do książeczek. 

Na szlaku: Szczyt Kłodzka Góra – wieża widokowa.

Na szczycie już dość mocno wiało. Po chwili odpoczynku pod wiatą podjęłam decyzję o próbie zdobycia wieży (po zapaleniu oskrzeli to nie lada wyzwanie…). Wieża widokowa jest metalową konstrukcją i gdy mocno wieje zamienia się w instrument muzyczny wydający dźwięki niczym z jakiegoś horroru. Schody są z metalowej siatki – nieprzyjazne dla psich łapek, więc nawet naszej gwiazdy nie próbowałam zachęcić do wejścia na wieżę. Schodki są niskie co ułatwia wchodzenie. Po drodze spotkałam miłych panów zachęcając do wejścia, ale jednocześnie ostrzegając, że na samej górze wieje bardzo mocno. Zapięłam wszystkie możliwe zamki w kurtce, opatuliłam się kominem i czapką, a aparat i telefon trzymałam jak najbliżej siebie i wchodziłam dalej. Gdy dotarłam na samą górę przywitał mnie naprawdę silny wiatr, ale podziwianie widoków przez te parę minut wynagrodziło to.

Wieża widokowa na szczycie Kłodzka Góra.

Widok na: Daleko na horyzoncie – Małą Sowę, Wielką Sowę, Kalenicę, Czaszkę, Blisko z prawej – Ostrą Górę.

Widok na: Śnieżnik, Czarną Górę, Mały Śnieżnik, Puchacz, Trójmorski Wierch, Suchoń, Igliczną, Urwistą.

Na szlaku: Szczyt Szeroka Góra

Po odpoczynku, wbiciu pieczątek i wywianiu mnie prawie z wieży widokowej skierowaliśmy swoje kroki w kierunku Szerokiej Góry. Musieliśmy zawrócić do punktu Pod Kłodzką Górą i stamtąd odbić w kierunku północno-wschodnim. W wielkiej teorii powinna prowadzić tam jakaś ścieżka, ale pierwsze sto metrów przeszliśmy między drzewami kierując się „na czuja”.

Aura szuka ścieżki na Szeroką Górę.

Gdy doszliśmy na szczyt ukazują nam się dwie tabliczki z informacją o nim – jedna zwykła i druga niezwykła :). Niestety samo miejsce szczytu ma mało do zaoferowania. Szeroka Góra 765 m.n.p.m – najwyższy szczyt Gór Bardzkich, ukryta jest wśród gęstych drzew, ale między pozbawionymi już części liści gałęziami możemy zaobserwować widok, który szałowy nie jest.

Niecodzienne oznaczenie szczytu Szeroka Góra.

Na szlaku: Wracamy i oszukujemy.

Nie lubimy wracać tymi samymi ścieżkami, ale czasami nie ma innego wyjścia. Prosto z Szerokiej Góry kierujemy się w stronę północno-zachodnią by wejść w pewnym momencie na niebieski szlak , którym już szliśmy i zaprowadzi nas bezpiecznie do samochodu. Zbliżała się godzina 16 i w naszym otoczeniu zagościło dużo złotych promieni słońca.

Bartek z Aurą na niebieskim szlaku.

Ponieważ Aura ma tendencje do ciągnięcia gdy schodzimy w dół Bartek przypiął ją do swojego pasa. Wykorzystałam tę wolność do robienia zdjęć i podziwiania widoków. Mijamy Gajnik, a mimo później godziny dalej mijamy ludzi udających się zdobyć szczyt Kłodzkiej Góry. W pewnym momencie doszliśmy do podejścia na Ostrą Górę, ale na mapach już wcześniej zauważyliśmy ścieżkę, która widzie dookoła tego szczytu. Oszukujemy i postanawiamy odbić w lewo (uwieczniony moment na zdjęciu poniżej).

Schodzimy na niebieskiego szlaku by obejść Ostrą Górę.

Ścieżka okazała się być bardzo malownicza. Między drzewami przebijają się widoki na Kotlinę Kłodzką. Droga ani nie opada ani nie idzie w górę, ale po naszej lewej znajduje dość mocny spadek terenu.

Obejście Ostrej Góry z pięknymi widokami. 

Chwilę później doszliśmy do drogi, którą już szliśmy i kierujemy się w stronę samochodu. Na szlaku spotkaliśmy jeszcze parę osób, które dopiero rozpoczynały swoją wędrówkę na Kłodzką Górę.

Podsumowanie i psia ocena trasy.

Trasa jest bardzo malownicza i dość mocno zalesiona. Ponieważ wybraliśmy się tam na jesień, a większość liści z drzew opadła, to otaczały nas promienie słońca, a pomiędzy gałęziami można było podziwiać widoki. Myślę, że w lato, ten szlak jest całkowicie zielony. Wieża widokowa na Kłodzkiej Górze definitywnie zwiększa walory tego obszaru. Szlak okazał się bardzo przyjemny i dość łatwy. Nigdzie nie napotkaliśmy podłoża trudnego dla psich łapek. Jedynie wieża widokowa ma schodki zbudowane z metalowych kratek, które mogą sprawiać dyskomfort opuszkom na łapach.

Zdobyliśmy Kłodzką Górę rozpoczynają trasę z Przełęczy Łaszczowej (od północy). Cała wyprawa zajęła nam 2 godziny i 40 minut, a dystans jaki pokonaliśmy wyniósł 7,1 km.

Jak zawsze dołączamy mapkę z trasą, którą przeszliśmy! Dajcie znać w komentarzach jakie wy macie wrażenia z tej trasy! ♥

Artykuł Kłodzka Góra oraz Szeroka Góra z psem. pochodzi z serwisu Górski Pies - na szlaku z Aurą!.

O szczycie Borowa i jego okolicy.

Borowa to najwyższy szczyt Gór Czarnych i całych Gór Wałbrzyskich, znajdujący się w Sudetach Środkowych, o wysokości 853,3 m n.p.m. Charakteryzuje się stromymi stokami i znaczną wysokością względną. Góra jest zbudowana z pozostałości po dawnych wulkanach, co można zobaczyć w jej strukturze skalnej. Na szczycie znajduje się polana otoczona wysokimi drzewami, co sprawiło, że zdecydowano o budowie wieży widokowej. W 2017 roku na Borowej stanęła imponująca, ponad 16-metrowa wieża widokowa, wykonana z drewna, stali i betonu, która oferuje panoramiczne widoki na okolicę.

Na szczyt prowadzą dwa szlaki czerwony oraz czarny.

Borowa w odznakach górskich.

Szczyt Borowa wchodzi w skład dwóch odznak:

→ Diadem Polskich Gór – 80 szczytów w całej Polsce
→ Korona Sudetów

Gdzie zaparkowaliśmy?

Wybraliśmy jedną z krótszych tras na szczyt. Zdecydowaliśmy się zrobić podejście od strony Przełęczy Koziej, a jakieś 500 metrów od tego miejsca znajduje się mały, publiczny parking – link do miejsca tutaj.

Na szlaku z Aurą – jak zdobyć szczyt?

Po zaparkowaniu samochodu udaliśmy się w stronę wcześniej wspomnianej Przełączy Koziej, w tym miejscu droga jest prosta i zbudowana z kostki. Znajdujemy się od razu na czarnym szlaku .

Początek trasy – czarny szlak w stronę Przełęczy Koziej.

Dzień wcześniej pokonaliśmy 10 km zdobywając szczyty Waligóra oraz Bukowiec (relacja tutaj), oraz 4,3 km zdobywając szczyt Róg (relacja tutaj). Nie ukrywam ostre zejścia z Waligóry, a przede wszystkim z Bukowca, dały nam w kość.

Docierając do Przełęczy Koziej musimy dokonać wyboru trasy. Pierwotnie zakładaliśmy, że zdobędziemy szczyt wchodząc czarnym szlakiem, ale moje zakwasy stanowczo zaprotestowały. Zdecydowaliśmy się zmienić strategię.

Przełęcz Kozia.

Na szlaku: Przełęcz Kozia i wybór trasy na szczyt.

Na szczyt z Przełęczy Koziej prowadzą dwa szlaki:

→ szlak czarny – dość ostre podejście, w górę suma podejścia to 200 metrów na przestrzeni ok. 600 metrów do przejścia.
→ szlak czerwony – trasa mająca 1,7 km, kierujemy na południowy wschód i przez pierwsze 1,2 km trasa jest bardzo łagodna, ostatnie 600 metrów to suma podejścia wynosząca ok 160 metrów – w miarę ostre podejście.

Istnieje także trzecia opcja – kierując się przez ok. 700 metrów nieoznakowaną drogą w kierunku południowo-zachodnim dojdziemy do Rozdroża Czarne-Borowa, gdzie możemy wejść na czerwony szlak , który prowadzi na szczyt od drugiej strony. Jest to najłagodniejsze podejście. Cała trasa na szczyt to ok. 1,5 km. Jak zawsze na końcu wpisu znajdziecie mapkę naszej przebytej drogi.

Ponieważ nie lubimy tras, gdzie wraca się tą samą drogą i zdecydowanie preferujemy „pętelki”, wybraliśmy opcję numer trzy. Skierowaliśmy się więc w stronę Rozdroża Czarne-Borowa. Droga jest wyraźna, użytkowana przez samochody, zbudowana ze żwiru. Zero trudności dla psich łapek.

Droga pomiędzy Przełęczą Kozią a Rozdrożem Czarna-Borowa.

Będąc na Rozdrożu Czarna-Borowa skręciliśmy w lewo i weszliśmy na czerwony szlak . Powolutku wędrowaliśmy pod górę. Droga nie jest wymagająca. Otaczają nas wysokie drzewa, a ścieżka jest trochę kamienista oraz pełna korzeni. Aura świetnie dawała sobie radę na tej trasie!

Malowniczy czerwony szlak na szczyt Borowa.

Wchodząc coraz wyżej drzewa zaczynają się przerzedzać.

Czerwony szlak na Borową.

Na szlaku: Szczyt Borowa i wieża widokowa.

W końcu naszym oczom ukazuje się polana, która stanowi szczyt Borowej. Znajdziemy drewnianą wiatę, w której znajduje się pieczątka! (niestety na wrzesień 2024 pieczątki brak, ktoś ją ukradł :c ). Na polanie znajduje się też parę drewnianych stolików z ławkami, gdzie możemy spokojnie odpocząć i zjeść posiłek regeneracyjny. Znajdujemy też dwie tabliczki z oznaczeniem szczytu: pierwszą na tablicy informacyjnej, a drugą na wielkim kamieniu, gdzie zapozowała nam Aura!

Aura na szczycie Borowa – 22 września 2024r.

Aura położyła się przy nas i obserwowała inne psy na polanie. Odpoczęliśmy na szczycie podziwiając wspaniała wieżę widokową. Nie weszliśmy na wieżę, by podziwiać widoki, moje zakwasy nie pozwoliłyby mi zejść z niej (choć może by to się udało w wielkim bólu). Zawiedliśmy się trochę, że nie udało nam się przybić pieczątki do książeczek (przypominam – Borowa zalicza się do Diademu Polskich Gór oraz Korony Sudetów).

Wieża widokowa na szczycie Borowa.

Po krótkim odpoczynku postanowiliśmy iść dalej naszym czerwonym szlakiem . Niecałe 200 metrów od szczytu, po lewej stronie trasy, znajdujemy punk widokowy. Możemy tu podziwiać piękny krajobraz, bo na pierwszym planie widać szczyty Kątna i Małosz. Dalej na horyzoncie z prawej strony, blisko środka widać Wielką Sowę (relacja z wyprawy tutaj), a zaraz przed nią Włodarza (czytaj relację). Całkowicie z lewej widać masyw Ślęzy.

Punk widokowy pod szczytem Borowa.

Kontynuując zejście, docieramy do Rozdroża pod Borową, gdzie nasz czerwony szlak spotyka się z niebieskim. Następnie skręciliśmy w lewo, kierując się w stronę Przełęczy Koziej, zamykając w ten sposób pętlę. Stamtąd już tylko krótki odcinek dzielił nas od powrotu do samochodu.

Podsumowanie i psia ocena trasy.

Cała trasa zajęła nam prawie 2 godziny oraz pokonaliśmy dystans 4,4 km. Ponieważ droga na całej długości była przyjazna dla psich łapek każdy piesek poradzi sobie z tym szczytem! 🙂

Jak zawsze dołączamy mapkę z trasą, którą przeszliśmy! Dajcie znać w komentarzach jakie wy macie wrażenia z tej trasy!

Artykuł Szczyt Borowa z psem! pochodzi z serwisu Górski Pies - na szlaku z Aurą!.

To był taki szczyt, na który pewnie nie trafilibyśmy przypadkiem. Gdyby Róg nie znajdował się na liście Diademu Polskich Gór, możliwe, że nigdy byśmy się tu nie wybrali. A szkoda, bo okazało się, że to bardzo przyjemna, spokojna i przyjazna pieskom trasa.

Róg z psem — najważniejsze informacje

O szczycie Róg i jego okolicy

Róg to szczyt o wysokości 715 m.n.p.m, położony w Sudetach Środkowych, w północno-zachodniej części Gór Stołowych. Zbudowany jest z piaskowcowych skał pochodzących z górnej kredy.

Na południowo-zachodnim zboczu góry znajdują się dwie długie, równoległe polany. Jedna z nich pełni funkcję startowiska paralotniowego — i to właśnie stamtąd rozciąga się zaskakująco piękny widok na okolicę oraz Chełmsko Śląskie.

Na Róg prowadzą dwa szlaki turystyczne: czerwony oraz niebieski . My wybraliśmy krótką trasę czerwonym szlakiem ze Strażniczego Naroża.

Róg w Diademie Polskich Gór

Róg jest jednym ze szczytów zaliczanych do Diademu Polskich Gór –  odznaki, która wymaga zdobycia 80 szczytów z różnych regionów Polski.

Jeśli interesuje Was ta odznaka, a szczególnie możliwość zdobywania jej razem z psem, przygotowaliśmy osobny wpis: Diadem Polskich Gór z psem.

Szczyt ten trafił na naszą listę do zdobycia właśnie dzięki idei Diademu Polskich Gór. I szczerze? Dobrze, że trafił, bo sami z siebie pewnie nie wybralibyśmy tego miejsca, a widoki naprawdę nas zaskoczyły ♥.

Gdzie zaparkowaliśmy?

Po naszej 10-kilometrowej wędrówce z Aurą na Waligórę, o której możecie przeczytać we wpisie Waligóra z psem, skierowaliśmy się w stronę Rogu. Na wybrany przez nas parking prowadziła asfaltowa droga. Na mapach miejsce to oznaczone jest jako Strażnicze Naroże. Parking jest mały, ale sama trasa nie wydaje się bardzo oblegana. My byliśmy tam około godziny 16 i staliśmy jako jedyny samochód.

W tym miejscu przebiega zielony szlak turystyczny oraz rozpoczyna się czerwony szlak , którym weszliśmy na Róg.

Dokładną lokalizację parkingu w google maps możecie kliknąć tutaj –  parking Strażnicze Naroże
Współrzędne geograficzne:
50.663461, 16.103740

Ciekawostka: jeśli przejdziecie na południową stronę drogi i wejdziecie kawałek w las, znajdziecie znak graniczny z Czechami.

Na szlaku z Aurą w stronę Rogu

Wędrówkę zaczęliśmy już po godzinie 16. Po wcześniejszym zdobyciu Waligóry i Bukowca nie czuliśmy jeszcze większego zmęczenia. Jedyne, co nas trochę martwiło, to zbliżający się zachód słońca – według aplikacji miał nastąpić o 18:55.

Przy Strażniczym Narożu rozpoczyna się czerwony szlak , który prowadzi w stronę Rogu. Ubraliśmy się w nasze standardowe wyposażenie na górskie wędrówki z psem, o którym możecie przeczytać w osobnym wpisie: Wyposażenie psa w góry.

Na portalu mapa-turystyczna.pl wyznaczyliśmy trasę. Według planu całość miała zająć około 45 minut i mieć 2,6 km. Finalnie przeszliśmy 4,3 km, a cała wycieczka zajęła nam prawie 1 godzinę i 20 minut. Jak do tego doszło? Oczywiście – trochę przez widoki, trochę przez zdjęcia, a trochę przez naszą nieuwagę.

Początek szlaku — las, słońce i błoto

Szlak na Róg rozpoczyna się w zalesionym terenie. Mieliśmy piękną pogodę, a słońce przebijające się przez gałęzie tworzyło spektakularne złote efekty świetlne.

Tydzień wcześniej okolicę nawiedziły obfite deszcze, więc wszędzie czuć było wilgoć. Ziemia nie zdążyła jeszcze wchłonąć całej wody, a na pierwszym kilometrze trasy dominowało gliniaste, biało-różowe błoto, które pokrywało sporą część ścieżki.

Jeśli wybieracie się na Róg po deszczu, warto założyć buty, których nie będzie Wam szkoda ubrudzić. Może być ślisko, a miejscami szlak zamienia się w błotne SPA dla psich łapek. Aura oczywiście nie miała z tym większego problemu – dla niej taka nawierzchnia to raczej atrakcja niż przeszkoda.

Uwaga na ukryty skręt czerwonego szlaku

Szliśmy, rozmawiając i omijając kałuże, aż… minęliśmy skręt naszego czerwonego szlaku.

Na swoją obronę mogę powiedzieć tylko tyle, że naszą uwagę przyciągnęła lewa strona drogi. Zauważyliśmy tam piękne zejście w dół niebieskiego szlaku – między wysokimi drzewami, z promieniami słońca przebijającymi się przez gałęzie. Wyglądało to naprawdę ładnie i skutecznie odciągnęło naszą uwagę od właściwej drogi.

I tu powinna nam się zapalić lampka ostrzegawcza: niebieski szlak pojawia się właśnie w miejscu, w którym czerwony skręca. My jednak, zagadani i zapatrzeni, przeszliśmy dodatkowe 200–300 metrów gratis. Potem trzeba było zawrócić.

Gdy pojawia się niebieski szlak, czerwony skręca. To ważna informacja, bo na wrzesień 2024 roku skręt czerwonego szlaku był słabo oznaczony, a sam zakręt naprawdę łatwo przeoczyć.

Na zdjęciu powtżej możecie zobaczyć, jak wyglądał ten skręt — u nas widoczny po lewej stronie, bo fotografowaliśmy go już po zawróceniu. Trzeba podejść niewielką skarpą i kontynuować trasę ścieżką, która prowadzi prawie równolegle do drogi, którą szliśmy wcześniej.

Od tego miejsca zaczyna się też bardziej odczuwalne podejście pod górę. Ścieżka jest wąska i prowadzi wśród drzew, ale nadal nie jest trudna.

Polana, startowisko paralotniowe i pierwsze widoki

Kontynuując wędrówkę czerwonym szlakiem, docieramy w końcu do zakrętu, za którym znajduje się rejon szczytu Róg. Na mapie widać jeszcze dalszy punkt oznaczony jako Róg, dlatego warto zwrócić uwagę, gdzie dokładnie znajduje się tabliczka Diademu Polskich Gór.

Po drodze spotykamy również tabliczkę ze strzałką, wskazującą dalszy kierunek. Schodzimy ze szlaku, bo czerwony w tym miejscu się kończy, i po chwili naszym oczom ukazuje się rozległa polana z pięknym widokiem na okolicę oraz Chełmsko Śląskie.

To właśnie tutaj znajduje się startowisko paralotniowe na górze Róg. Jest to bardzo dobre miejsce na krótki odpoczynek, zdjęcia i spokojne nacieszenie się krajobrazem.

Po krótkim odpoczynku kontynuujemy marsz wśród drzew. Po chwili docieramy do miejsca oznaczonego tabliczką Diademu Polskich Gór. Znajduje się ona po lewej stronie, na drzewie.

Zrobiliśmy tu obowiązkowe zdjęcia upamiętniające zdobycie szczytu — oczywiście z Aurą w roli głównej. Aura była zadowolona ze wspinaczki, a my mogliśmy odhaczyć kolejny punkt z listy Diademu.

Po krótkiej przerwie postanowiliśmy wrócić tą samą trasą do samochodu. Po drodze ponownie minęliśmy polanę i zdecydowaliśmy się na jeszcze jeden, około 10-minutowy odpoczynek, żeby spokojnie popatrzeć na widoki.

Czy trasa na Róg jest dobra dla psa?

Naszym zdaniem tak – Róg to bardzo dobra trasa z psem, szczególnie jeśli szukacie czegoś krótkiego, łatwego i spokojnego.

Nie ma tu trudnych technicznie fragmentów, skał wymagających podsadzania psa ani stromych podejść, które mogłyby być problematyczne dla większości czworonogów. Trzeba jednak pamiętać o dwóch rzeczach.

Po pierwsze, na trasie nie ma dostępnej wody. Kałuż po deszczu nie liczymy, więc wodę dla psa trzeba obowiązkowo zabrać ze sobą.

Po drugie, po opadach może być naprawdę błotniście. Dla Aury nie był to żaden problem, wręcz przeciwnie, można powiedzieć, że miała swoje błotne SPA. Dla ludzi oznacza to po prostu brudne buty i większą ostrożność na śliskiej glinie.

Podsumowanie trasy na Róg

Cała nasza trasa zajęła około 1 godziny i 20 minut, wliczając przerwy na zdjęcia i podziwianie widoków. Przeszliśmy 4,3 km (ale da się mniej).

Warto pamiętać, żeby podczas planowania trasy w aplikacjach lub na mapach uwzględnić dalszy punkt z tabliczką Diademu Polskich Gór i nie przegapić pierwszego skrętu czerwonego szlaku. To właśnie ten skręt jest najbardziej zdradliwym miejscem na całej trasie.

Sama wędrówka jest łatwa i przyjazna zarówno dla ludzi, jak i psów. Każdy, kto ma choć trochę kondycji, powinien bez problemu wejść na szczyt. Nie jest to wymagająca górska wyprawa, ale ma swój urok — szczególnie przez spokojny las, polanę paralotniarzy i widoki na Chełmsko Śląskie. Warto wybrać się tu na zachód słońca ♥.

Gdyby nie fakt, że Róg znajduje się na liście Diademu Polskich Gór, prawdopodobnie nigdy byśmy się tu nie wybrali. A jednak naprawdę warto. To jeden z tych krótkich szlaków, które mogą pozytywnie zaskoczyć.

Ocena trasy okiem psa i człowieka – podsumowanie.

Artykuł Róg z psem – łatwa trasa ze Strażniczego Naroża i widoki, których się nie spodziewaliśmy pochodzi z serwisu Górski Pies - na szlaku z Aurą!.

W dzisiejszym wpisie opowiem Wam o odznace Korona Gór Polski, którą wraz z Aurą staramy się zdobyć. Na tej stronie możecie śledzić nasz postęp w zdobywaniu szczytów oraz znaleźć odnośniki do wpisów dotyczących konkretnych wejść na te szczyty

O odznace KGP

Odznaka „Korona Gór Polski” to popularna inicjatywa turystyczna, która polega na zdobyciu 28 najwyższych szczytów poszczególnych pasm górskich w Polsce. Odznaka promuje aktywną turystykę, kontakt z naturą oraz poznawanie mniej znanych zakątków górskich regionów kraju.

Ilość szczytów: 28
Ilość szczytów do zdobycia z psem: XX

! Ważną informacją jest to, że Loża Zdobywców KGP nie uznaje wejść na szczyty z okresu przed przystąpieniem do Klubu Zdobywców !

Jak rozpocząć przygodę z KGP?

Aby przystąpić do Korony Gór Polski, odwiedź oficjalną stronę KGP i wypełnij internetowy formularz (deklarację elektroniczną dostępną na dole strony). Należy uiścić wpisowe, które obecnie wynosi 40 zł, oraz zakupić Książeczkę KGP za 5 zł, w której będą zbierane potwierdzenia wejścia na koronne szczyty. Po złożeniu formularza otrzymasz maila z informacjami o dalszym toku postępowania. Warunkiem przystąpienia jest ukończenie 7. roku życia.

Zasady weryfikacji zdobycia szczytów.

Loża Zdobywców nie zalicza wejść na koronne szczyty, które miały miejsce przed przystąpieniem do Klubu.

Jak potwierdza się zdobycie szczytów?

W książeczce KGP każdy szczyt ma swoją dedykowaną stronę. Potwierdzeniem zdobycia szczytu jest fotografia wykonana na jego szczycie, wklejona na odpowiednią stronę, oraz pieczęć schroniska, placówki lub firmy, która ma tam swoją siedzibę. W przypadku braku takowej pieczęci, należy umieścić pieczęć z najbliższej miejscowości. Potwierdzeniem zdobycia szczytu może być również pieczęć i podpis uprawnionego członka Loży Zdobywców, spotkanego na szlaku.

Pieczątki są dostępne w różnych lokalizacjach, nie zawsze znajdują się na szczycie. Czasami można je znaleźć nawet w osiedlowych sklepikach w pobliżu górskich wzniesień. Warto pamiętać, że dostępność pieczątek zmienia się – pojawiają się nowe miejsca, a czasami niestety dochodzi do kradzieży przez wandali. Z tego powodu nie będę szczegółowo opisywać sposobów ich znalezienia. Dokładną listę miejsc, w których można znaleźć pieczątki, można znaleźć na oficjalnej stronie KGP- tutaj.

Lista szczytów KGP z możliwością zdobycia ich z psem.

Przedstawiam Wam tabelę szczytów KGP, która umożliwia sortowanie. Możecie również łatwo przejść do wpisu o zdobyciu szczytu przez Aurę, gdzie znajdziecie mnóstwo przydatnych informacji zarówno dla psów, jak i ich opiekunów :).

Pod tabelą znajdziecie także mapę z zaznaczonymi wszystkimi szczytami!

Na pytanie, dlaczego w tabeli uwzględniona jest długość geograficzna, odpowiadam: robię to dla własnej wygody, aby móc sortować szczyty blisko miejsca, w którym mieszkamy.

LP.	SZCZYT	WYSOKOŚĆ	OKOLICA	CZY MOŻNA ZDOBYĆ Z PSEM?	CZY AURA ZDOBYŁA SZCZYT	DŁUGOŚĆ GEOGRAFICZNA
1	Rysy	2499	Tatry			20.0877
2	Babia Góra	1725	Beskid Żywiecki			19.5306
3	Śnieżka	1603	Karkonosze	TAK		15.7399
4	Śnieżnik	1423	Masyw Śnieżnika			16.8474
5	Tarnica	1346	Bieszczady Zachodnie			22.7262
6	Turbacz	1310	Gorce			20.1113
7	Radziejowa	1266	Beskid Sądecki			20.6040
8	Skrzyczne	1257	Beskid Śląski			19.0302
9	Mogielica	1171	Beskid Wyspowy			20.2762
10	Wysoka Kopa	1126	Góry Izerskie	TAK	TAK	15.4211
11	Rudawiec	1106	Góry Bialskie			16.9762
12	Orlica	1084	Góry Orlickie			16.3607
13	Wysoka (Wysokie Skałki)	1050	Pieniny			20.5555
14	Wielka Sowa	1015	Góry Sowie	TAK	TAK	16.4855
15	Lackowa	997	Beskid Niski			21.1028
16	Kowadło	989	Góry Złote			17.0132
17	Jagodna	977	Góry Bystrzyckie			16.5649
18	Skalnik	945	Rudawy Janowickie			15.8999
19	Waligóra	936	Góry Kamienne	TAK	TAK - RELACJA TUTAJ	16.2781
20	Czupel	931	Beskid Mały			19.1611
21	Szczeliniec Wielki	919	Góry Stołowe	TAK		16.3436
22	Lubomir	904	Beskid Makowski			20.0594
23	Biskupia Kopa	889	Góry Opawskie			17.4286
24	Chełmiec	850	Góry Wałbrzyskie			16.2108
25	Kłodzka Góra	765	Góry Bardzkie			16.7532
26	Skopiec	724	Góry Kaczawskie	TAK	TAK	15.8848
27	Ślęża	718	Masyw Ślęży	TAK	TAK	16.7086
28	Łysica	614	Góry Świętokrzyskie			20.8966

Mapa szczytów KGP.

→ Diadem Gór Polskich – 80 szczytów w całej Polsce.

→ Korona Sudetów – 22 szczyty usytuowane na terytorium Polski, Czech i Niemiec.

Artykuł Korona Gór Polski – jakie szczyty można zdobyć z psem? pochodzi z serwisu Górski Pies - na szlaku z Aurą!.

Waligóra z psem – dlaczego wybraliśmy ten szczyt?

W ten weekend postanowiliśmy wybrać się na Waligórę, najwyższy szczyt Gór Suchych oraz Kamiennych, aby cieszyć się pięknymi widokami i aktywnie spędzić czas z Aurą, naszą suczką husky. Aura uwielbia górskie wędrówki, a my chcieliśmy zdobyć ten szczyt w ramach Korony Gór Polski (KGP). (Więcej o naszym progresie w zdobywaniu Korony Gór Polski przeczytasz tutaj!).

To było nasze drugie podejście zdobycia tego szczytu. Za pierwszym razem, w maju 2021 roku, dopiero zaczynaliśmy nasze górskie wędrówki. Nie mieliśmy wtedy jeszcze członkostwa w KGP, więc postanowiliśmy powtórzyć tę wyprawę. Szlak, którym szliśmy tamtego dnia, miał dwa strome podejścia, które były dla nas, początkujących, sporym wyzwaniem. Tym razem wybraliśmy te odcinki na zejścia, co – jak się okazało – również nie było najlepszym pomysłem.

Waligóra to najwyższy szczyt Gór Suchych, część Sudetów Środkowych, wznoszący się na wysokość 936 m n.p.m. Jest częścią Korony Gór Polski, co czyni go popularnym celem dla miłośników górskich wędrówek. Szczyt znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Sudetów Wałbrzyskich i oferuje piękne widoki na okoliczne pasma górskie, jak i malownicze lasy oraz doliny. Dojście na szczyt słynie z jednej z najbardziej stromych tras turystycznych w Polsce, co może być wyzwaniem dla mniej doświadczonych turystów.  Po drodze można spotkać liczne formacje skalne, urokliwe polany, a także ruiny!

Waligóra w odznakach górskich.

Waligóra to szczyt, który nie tylko oferuje piękne widoki i ciekawe trasy, ale jest również częścią trzech prestiżowych odznak górskich: Korony Gór Polski, Diademu Polskich Gór oraz Korony Sudetów. Dla wszystkich, którzy pasjonują się zdobywaniem tych odznak, Waligóra stanowi obowiązkowy punkt na mapie.

Jeśli chcesz śledzić nasz postęp w zdobywaniu szczytów dla poszczególnych odznak, odsyłam do naszych specjalnych wpisów poświęconych:

Koronie Gór Polski – sprawdź szczyty i nasz postęp tutaj
Diademowi Polskich Gór – [aktualizujemy nasz postęp w zdobywaniu szczytów z Aurą] (link)
Koronie Sudetów – [zobacz, które sudeckie szczyty zdobyliśmy i które można przejść z psem] (link)

Wszystkie te odznaki można zdobywać, mając swojego czworonożnego przyjaciela u boku. Aura, jak zawsze, towarzyszy nam w tych wyprawach, a na dedykowanych stronach znajdziesz informacje, które szczyty są odpowiednie do zdobycia z psem, na co zwrócić uwagę podczas planowania trasy oraz jakie wyposażenie będzie przydatne na górskie wędrówki.

Jak przygotować się do wyprawy z psem.

Przygotowując się do każdej wyprawy, zawsze dbamy, aby Aura miała wszystko, czego potrzebuje na szlaku. Pakujemy jej ulubione smakołyki, zapas wody oraz miskę podróżną. Najważniejszym elementem wyposażenia, bez którego nie wyobrażamy sobie wędrówek po górach, są szelki typu sled, smycz z amortyzatorem i pas biodrowy dla nas. Dzięki temu mamy wolne ręce (co jest niezwykle pomocne w przypadku potknięcia czy ześlizgnięcia się), a Aura, nosząc specjalne szelki, może nas swobodnie ciągnąć, porusza się bez ograniczeń, a siła rozkłada się równomiernie na całe jej ciało. (Więcej o wyposażeniu i przygotowaniach na wyprawy Aury przeczytacie tutaj.)

Ponieważ planowaliśmy wyprawę dwudniową z noclegiem to przygotowaliśmy prowiant dla nas i dla Aury. Przed wyruszeniem sprawdziliśmy prognozę pogody, miała być idealna – nie za zimo nie za ciepło.

Waligóra – co warto wiedzieć przed wyruszeniem z psem?

Waligóra, choć piękna, może być wyzwaniem dla mniej doświadczonych turystów. Szczyt jest możliwy do zdobycia z psem, aczkolwiek trzeba pamiętać, że może być to trasa trudna dla mniejszych piesków.

Na trasie spotkamy:

• kamieniste odcinku szlaku o niestabilnym podłożu.
• naturalne schodki z korzeni drzew o różnych wysokościach
• strome zejścia/wejścia
• naturalne źródło wody do picia – strumyk na żółtym szlaku

Blisko szczytu znajduje się psiolubne schronisko PTTK „Andrzejówka”. Schronisko te to prawdziwa perła wśród górskich schronisk, usytuowana w malowniczym miejscu, otoczonym przepięknymi widokami. Jest to idealne miejsce na odpoczynek po intensywnej wędrówce, oferujące zarówno wygodne noclegi, jak i smakowite posiłki (smażony ser, placki ziemniaczane, schabowy itp. ♥).

Jak zdobyć szczyt?

Na szczyt prowadzi szlak żółty . Wejść można z dwóch stron:

1. Północnej – ostre podejście od strony Przełęczy Trzech Dolin, a także schroniska PTTK „Andrzejówka”. W około 300 metrów różnica wysokościowa wynosi 119 metrów.
2. Południowej – łagodne podejście od strony Rozdroża pod Waligórą. Tu po przejściu 1 kilometra suma przewyższenia wynosi tylko 74 metry.

Jak wygląda to ostre podejście?

Ostre podejście na Waligórę to prawdziwe wyzwanie dla każdego turysty, zwłaszcza dla tych, którzy stawiają pierwsze kroki w górskich wędrówkach. Szlak prowadzi przez strome i kręte fragmenty, które wymagają od nas nie tylko dobrej kondycji, ale i determinacji. Szlak jest zalesiony, a więc będziemy chronieni przed promieniami słońca w lato. Dzięki drzewom ścieżka jest pełna korzeni, które spełniają funkcję schodków. Jest też dużo drobnych kamieni, które potrafią płatać figle i możemy stracić przyczepność naszego buta ;).

Dylemat turysty: wchodzić czy schodzić? A może ominąć ten fragment szlaku?

Wchodzić! Jeśli czujecie się na siłach śmiało możecie wejść tą drogą. My daliśmy radę w maju 2021, choć nasza kondycja górska (fizyczna i psychiczna) była na niskim poziomie. Robiąc wiele przystanków by złapać oddech myślę, że każdy da radę wejść. Aura oczywiście nie miała żadnych problemów z wejściem pod górę :).

Schodzić! Tę trasę w dół także pokonuje się wolno. Ja, będąc typem człowieka w górach, który schodzi wolno (bezpiecznie!), oczywiście robiłam każdy krok z rozwagą. Nasza Aura niestety ma tendencję do ciągnięcia w dół, ale po ostatnich wyprawach nauczyła się, że na moje „STOP” zatrzymuje się grzecznie i czeka na przekąskę, która oczywiście zasłużenie dostaje. Dzięki temu nauczyła się sama zatrzymywać przy ostrzejszych spadkach i czekać aż znajdę się niżej i powiem komendę „idziemy”. Takie zejście obfituje w przysmaki i jest świetnym szkoleniem dla psa. Nasza smycz z amortyzatorem jest krótka, jednak Aura coraz lepiej sobie radzi na takich ostrych zejściach. Jeśli wiesz, że twój pupil pociągnie Cię w dół i może się to skończyć kontuzją któregoś z was, proponuję przemyśleć trasę i wybrać opcję wchodzenia lub całkowitego ominięcia tego odcinka.

Omijamy! W ramach bezpieczeństwa (w kontekście schodzenia) lub ominięcia tego męczącego odcinka, aby mieć więcej energii na inne szczyty, możemy wejść i zejść ze szczytu trasą południową. Jednakże gorąco polecam odwiedzenie Andrzejówki i zachęcam do zejścia do niej alternatywnymi trasami. Z Rozdroża pod Waligórą, oprócz szlaku żółtego prowadzącego do szczytu, do schroniska możemy się udać szlakiem:

1. Niebieskim – ok. 1,2 km
2. Żółtym (w dół) → Zielonym – ok. 1,3 km
3. Czarnym – ok. 4,5 km przez Przełęcz pod Szpiczakiem

Gdzie zaparkować?

Jak zawsze, starannie zaplanowaliśmy trasę przed wyprawą. Na końcu wpisu możecie znaleźć mapkę dokładnej trasy jaką przeszliśmy :). Pamiętając, jak dużym wyzwaniem były ostre podejścia, postanowiliśmy, że tym razem będziemy nimi schodzić. Gdzie zaparkowaliśmy? W Sokołowsku pod zabytkowym budynkiem z 1803 roku, w pobliżu którego niedawno powstał publiczny parking (kliknij tutaj). To idealne miejsce na rozpoczęcie wędrówki, ponieważ znajduje się tu skrzyżowanie czterech szlaków: żółtego, zielonego, niebieskiego i czerwonego.

Wędrówka na szczyty Waligóra i Bukowiec z Aurą.

Swoją wędrówkę rozpoczęliśmy w Sokołowsku, niewielkim miasteczku położonym w malowniczej dolinie, niedaleko Waligóry. Sokołowsko zachwyca swoją atmosferą i bogatą historią. Miasteczko ma uzdrowiskowy charakter, który sięga XIX wieku i było jednym z pierwszych ośrodków terapeutycznych dla osób z chorobami płuc w Polsce. Choć trudno dziś ustalić dokładną datę powstania osady, wiadomo, że była ona związana z zamkiem Radosno. Ruiny tego kamiennego zamku z drugiej połowy XIII wieku znajdują się na wysokości 770 m n.p.m., na górze przy północnym brzegu zbocza Suchawy. Żółty szlak, którym zdecydowaliśmy się wyruszyć, prowadzi właśnie przez te ruiny.

Zaczynamy! Żółty szlak – dzicz, gąszcz, ruiny oraz świeże rany po powodzi!

Choć prognozy na ten weekend zapowiadały idealną pogodę, to jeszcze tydzień temu Dolny Śląsk nawiedziły intensywne opady deszczu, które spowodowały lokalne powodzie. Kilka dni wcześniej przez Wrocław przeszła fala kulminacyjna. Miasto było bezpieczne, ale mniejsze miejscowości miały mniej szczęścia. Na szczęście drogi były już przejezdne, a my, mając zarezerwowany od dawna nocleg, zdecydowaliśmy się wyruszyć w góry.

Żółty szlak zaskoczył nas od samego początku. Idąc zwykłą drogą, nagle zobaczyliśmy znak skrętu szlaku w lewo, prosto w gęstwinę lasu i od razu pod górkę. Ta wąska ścieżka powinna prowadzić wzdłuż strumyka, ale z powodu opadów część szlaku została uszkodzona.

Część drogi zapadła się i trzeba było iść improwizowanym szlakiem przez pokrzywy i zarośla. Aura była w swoim żywiole – przekraczaliśmy strumyk kilka razy, co dawało jej idealną okazję do uzupełnienia zapasów wody!

Idziemy dalej. Ponieważ nie ma widocznej oficjalnej ścieżki Aura wyznacza nam szlak przez zarośla i kamyki. W pewnym momencie, gdy zastanawialiśmy się jak przebrnąć na drugą stronę strumyku, dogonił nas starszy pan, który miał znacznie lepszą kondycję i szybsze tempo.

Na szlaku: Przepiękne ruiny Zamku Radosno.

W pewnym momencie strumyk zniknął, a my znaleźliśmy się na normalnej, wyraźnej ścieżce. Na mapie widzieliśmy, że ruiny zamku powinny być tuż obok, ale wokół widzieliśmy jedynie gęstwinę młodych buków. Szlak nakazywał skręt w lewo i po krótkim, stromym podejściu (na odcinku 100 m różnica wysokości wynosiła ok. 20 m), dotarliśmy do ukrytych wśród drzew ruin. Trudno uwierzyć, że ktoś zamieszkiwał to miejsce w XIII wieku! Choć zamek nie leży bezpośrednio na szlaku, warto zejść kilkanaście metrów, aby go zobaczyć. Z jednej strony ściana zamku jest uszkodzona, co pozwala zajrzeć do środka.

Idąc dalej żółtym szlakiem, trasa wiodła nas wzniesieniem, a z każdej strony otaczała nas dolina z widokiem na masywy Waligóry, Suchawy i Granicznej. Oprócz starszego, szybkiego pana nie spotkaliśmy nikogo na trasie, co sprawiało, że czuliśmy się, jakbyśmy byli w samym sercu dziczy. W końcu dotarliśmy do ostrego skrętu w prawo, który znajduje się zaledwie 400 metrów od Andrzejówki. Gdyby ktoś był głodny lub planował wejść na Waligórę od północy, mógłby iść dalej prosto ;). Po skręceniu w prawo trasa wiodła przez wyraźnie podniszczoną drogę.

Omijając wiele dziur doszliśmy do Rozdroża pod Waligórą, gdzie odpoczęliśmy. Znajdują się tu ławki i stoliki, a także wiata pod, którą się można schować w czasie deszczu. Krzyżują się tu trzy szlaki: niebieski, czarny oraz nasz żółty. Aura grzecznie położyła przy nas. Na polanie było trochę osób (w końcu jakieś znaki życia!). Państwo stolik obok zaciekawili się naszą psiną i zadali kilka pytań odnośnie rasy. Po paru minutach pożegnaliśmy się i kontynuowaliśmy naszą podróż żółtym szlakiem. Aby wejść na szczyt z Rozdroża przeszliśmy około jednego kilometra łagodnym i przyjemnym podejściem.

Na szlaku: Aura – zdobywca szczytu Waligóra! (po raz drugi)

Choć szczyt jest zalesiony to zdobycie go dało nam dużo satysfakcji! Aura spisała się na medal! Jak zwykle kondycyjnie była lepiej przygotowana od nas 🙂

Ostre zejście w dół z Waligóry wprost do Andrzejówki.

Po ekscytacji ze zdobycia szczytu po raz drugi nasze myśli skierowały się w stronę Andrzejówki. Tak blisko – tylko 300 metrów dzieliło nas od pysznego jedzenia! Niestety, to tylko odległość w linii prostej na mapie. W rzeczywistości, różnica wysokości na tym odcinku wynosi około 120 metrów. Ścieżka w dół prowadziła nas przez naturalne schody stworzone z korzeni drzew, co nadawało krajobrazowi malowniczości, którą uwielbiam. Jednakże, wśród korzeni ukryte były kamienie, które zwiększały ryzyko poślizgnięcia. Ponieważ Aura ma tendencję do ciągnięcia podczas zejścia, staraliśmy się nagradzać ją smakołykami za zatrzymywanie się na nasze komendy. Trasa była więc pełna przekąsek, ku wielkiej radości Aury!

Na szlaku: Schronisko PTTK „Andrzejówka” – idealne miejsce na odpoczynek.

Planowanie trasy nie było przypadkowe – celowo umieściliśmy Andrzejówkę po zdobyciu szczytu Waligóry. Pamiętając wyprawę z maja 2021 roku, kiedy najpierw zjedliśmy posiłek, a dopiero potem ruszyliśmy na szczyt, uznałam, że tym razem nagroda w postaci jedzenia będzie satysfakcjonująca po pokonaniu wyzwania. Pogoda dopisywała, więc zdecydowaliśmy się na posiłek na świeżym powietrzu (jak 99% ludzi). Przed schroniskiem znajdowało się wiele drewnianych stołów z ławkami, my wybraliśmy ustronne miejsce z boku, bo polanie było jeszcze kilka innych psów.

Gdy wygodnie się rozsiedliśmy, poszłam zamówić jedzenie. Bartek wybrał smażony ser, a ja placki ziemniaczane z sosem grzybowym. Bez problemu zapłaciłam telefonem, korzystając z płatności zbliżeniowej. Po chwili cieszyliśmy się pysznymi daniami. W międzyczasie starsze panie siedzące obok zachwycały się Aurą. Zrobiły jej kilka zdjęć i opowiedziały, że kiedyś miały malamuta, więc nie obawiały się Aury, która była co chwilę głaskana. Aura stała się nawet gwiazdą videorozmowy, gdy ktoś z rodziny pań zadzwonił do nich. Zostałam poczęstowana śliwkami z działki, co było miłym gestem. Uwielbiam takie spotkania, a wiem, że zawdzięczam je naszej Aurze – pies często staje się początkiem wielu ciekawych rozmów. Jeśli ci państwo jakimś cudem trafią na tę stronę, serdecznie pozdrawiam państwa z Inowrocławia, którzy umilili nam czas w Andrzejówce!

Na szlaku: Malowniczy czerwony szlak na szczyt Bukowiec!

Po odpoczynku udaliśmy się w dalszą drogę. Ponieważ trasy tworzę w pętelkę, aby wrócić do samochodu (lub noclegu), musieliśmy skierować się z powrotem do Sokołowska.

Mieliśmy trzy opcje:

1. Szlak zielony – najszybsza (3km) i niewymagająca trasa
2. Szlak żółty – troszkę dłuższa, trasa, którą już szliśmy przez ruiny Zamku Radosno
3. Szlak czerwony – najdłuższa opcja (4 km) przez szczyt Bukowiec z bardzo ostrym zejściem za szczytem.

Wybraliśmy szlak czerwony , który znaliśmy bo nim rozpoczynaliśmy trasę w maju 2021. Trasa jest malownicza z pięknymi widokami na Waligórę, Sokołowsko, a także gdy w pewnym momencie zejdziemy ze szlaku to możemy dojść na punkt widokowy na kopalnię melafiru. Ze schroniska trasa prowadzi wąską ścieżką, która po swojej lewej ma duży spadek w dół. Na drodze mieści się jedna osoba tylko, więc nie polecałabym tej trasy dla dzieci. Psy jeśli bez problemu idą jeden za drugim to pokonają tę trasę z łatwością.

Gdy skończyła się wąska ścieżka i weszliśmy na szeroką drogę szlak skręca w lewo. My udaliśmy się w prawo i po paru minutach znaleźliśmy się na punkcie widokowym kopalni melafiru. Kamieniołom jest czynny i pełni funkcją geostanowiska, a złoża są wydobywane metodą odkrywkową z użyciem materiałów wybuchowych.

Powróciliśmy na szlak, który w pewnym momencie skręcał w prawo w niewidoczną ścieżkę. Szyliśmy między drzewami od jednego oznaczenia szlaku do następnego, aż ścieżka zrobiła się wyraźna i zamieniła w zwykłą drogę pomiędzy drzewami. Przy szlaku mijaliśmy teren odgrodzony czerwoną taśmą należący do kopalni. Tabliczka Bukowiec pojawia się na trasie dwa razy w odległości od siebie 500 metrów (ponieważ masyw ten ma trzy wierzchołki: 880, 886 i 898 metrów). Tabliczkę zrobioną z drewna z wysokością 898 mijamy jaką pierwszą, a następnie mijamy metalową tabliczkę z wysokością 886. Oba te szczyty są zalesione. Chwilę za drugim szczytem teren zaczyna się obniżać i w pewnym momencie na chwilę zanikają nam drzewa ukazując piękny widok na dolinę oraz Sokołowsko. 

Dalsza droga to ostre zejście dość kamienistym szlakiem. Śmiało mogę powiedzieć, że uważam ten odcinek za znacznie trudniejszy niż zejście z Waligóry. Trasa ta bowiem jest pełna niestabilnych kamieni. Suma zejść wynosi 200 metrów na przestrzeni około 600 metrów. Aura oczywiście dawała sobie radę znakomicie i grzecznie czekała na nas, a szczególnie mnie – typa wolno schodzącego turysty ;).  Minęliśmy parę z dwójką dzieci, którzy też dobrze radzili sobie z niełatwym odcinkiem. Myślę, że szlak byłby znacznie cięższy gdyby podał deszcz i kamienie byłby śliskie. Jeśli planujecie zejście z Bukowca tym szlakiem pamiętajcie o sprawdzeniu pogody.

Na sam koniec, gdy zaczynaliśmy iść w poziomie, mogliśmy podziewać stary poniemiecki cmentarz ukryty wśród drzew. Następnie szlak wiedzie przez polanę i drewnianą bramę, którą bez problemu możemy otworzyć jeśli jest zamknięta. Dalszy odcinek to zwykła droga, która wprowadza nas na ulicę w Sokołowsku 200 metrów od parkingu.

Podsumowanie i psia ocena trasy.

Po tej wyprawie 10 kilometrowej czuliśmy się naprawdę szczęśliwi i zmęczeni– nie tylko zdobyliśmy dwa szczyty, ale także spędziliśmy wspaniały czas  z Aurą, która jak zawsze była w swoim żywiole. Każda nasza wędrówka po górach to nie tylko okazja do aktywności fizycznej, ale przede wszystkim momenty, które budują nasze wspomnienia i pogłębiają więzi. Malownicze góry, przyjaźni nastawieni ludzie i radość Aury sprawiają, że takie dni są dla nas bezcenne. Idealnie by naładować baterię na następny tydzień w pracy.

Waligóra okazała się przyjemniejszą górą niż Bukowiec i dla nas i dla Aury.

Waligóra (Sokołowsko → żółty szlak → szczyt Waligóry → Schronisko PTTK „Andrzejówka”)

Bukowiec (Schronisko PTTK :Andrzejówka → Sokołowsko)

Oto dokładna trasa jaką przeszliśmy tego dnia. Dane zaczerpnięte są z portalu mapa-turystyczna.pl

Dystans: 10 km
Czas: 05:04:27
Suma podejść: 586 m
Suma zejść: 586 m
Najwyższy punkt: 933 m n.p.m.
Najniższy punkt: 574 m n.p.m.

Z niecierpliwością czekamy na kolejne przygody – góry zawsze oferują coś nowego, a my jesteśmy gotowi na więcej! Jeśli podobała Wam się nasza relacja, zapraszamy do śledzenia bloga, gdzie wkrótce pojawią się kolejne wpisy o naszych wędrówkach. A może Wy macie swoje ulubione trasy w okolicach Sokołowska? Podzielcie się swoimi wrażeniami w komentarzach!

Artykuł Wyprawa na Waligórę i Bukowiec z psem – co czeka nas na szlaku? pochodzi z serwisu Górski Pies - na szlaku z Aurą!.